Toen mijn broer en ik opgroeiden in de Prins Clauspleintoren hadden we binnen niet echt een fijne plek om te spelen. Er stonden overal vazen en kwetsbare spullen die waardevol waren voor mijn moeder.

Daarom gingen we vaak naar buiten en deden we alsof we volwassen waren. We waren 12 en vonden dat volwassenen blijkbaar vuur maakten, dus dat deden wij ook. Dat was leuk, maar we wilden meer: iets eten van ons kleine vuuravontuur.

De volgende keer namen we de gietijzeren pan van mijn moeder mee, wat keukengerei en zelfs wat zout. We zetten de pan op het vuur en bakten reepjes rundvlees die we stiekem in de kleine keuken van ons appartement hadden klaargemaakt. Een beetje olie erbij, zoals onze moeder dat altijd deed, en toen het vlees erin. Na een paar minuten spannend omdraaien was het klaar. We verdeelden het met een stok en onze handen, omdat we geen mes uit huis durfden te pakken. Het vlees was perfect medium rare. Ik weet nog steeds niet hoe dat lukte, maar het was ongelooflijk. Waarschijnlijk het lekkerste stukje vlees dat ik ooit heb gegeten. Omdat wij het zelf hadden gemaakt.